Waarom wachten tot het leven een signaal geeft?

Raymond Fränzel
2 jul
3 minuten om te lezen

Reflectie #01 van Ray Kasteel voor Bewustwording – Franse Ardennen Mijn signaal kwam tijdens de financiële crisis van 2008-2012. Ik was toen eigenaar van een machinefabriek en ging in deze periode langs de rand van het faillissement. Ik dacht ieder jaar na de zomer: het wordt wel beter, maar het tegendeel bleek waar. Voor de crisis had ik 32 medewerkers in dienst en daarna nog 17.

Het was een emotionele en spannende tijd. Er waren veel belangen en veel ballen hoog te houden. Ik merkte ook dat ik in die periode moeilijker het nieuws kon verdragen; alles kwam veel dieper binnen. Wat ik mij realiseerde is dat we in goede tijden meestal het beste met elkaar voor hebben, maar dat het in tijden van crisis vaak ieder voor zich is. De ene dag stond ik met iemand van de bank op de golfbaan, de andere dag zat ik bij de afdeling Bijzonder Beheer.

Dit was een stevig signaal dat het leven mij gaf. Blijkbaar was dit nodig om te kunnen horen dat mijn leven een andere wending moest krijgen, anders had ik het waarschijnlijk niet opgepakt.

Vanaf dat moment kwamen er vragen voorbij als: Waar draag ik aan bij?, Hoe ziet samenwerken eruit? en Waar verdien ik mijn geld mee?

Ik besloot mijn bedrijf te verkopen en omdat het technisch failliet was zeiden de accountant en mijn vader: “Ray, wacht nog even tot je cijfers wat beter zijn.”

Maar ik wilde niet meer… Ik moest gaan. Het was alsof er twee handen in mijn rug duwden en mij een andere kant op dirigeerden. Ik was toen 39 jaar.

Ik kijk met veel dankbaarheid terug op mijn leven van toen. Het heeft mij gebracht waar ik nu ben en ik geloof ook dat de meesten van ons eerst door de stof en de materie heen hebben te worstelen om uiteindelijk van koers te kunnen veranderen.

Naast deze dankbaarheid weet ik ook wat het van mij gevraagd en gekost heeft. Bijvoorbeeld iedere maand € 8.000 management fee moeten ontvangen om het hele kaartenhuis aan verplichtingen in de lucht te houden. Terwijl mijn vrouw ook werkte en financieel bijdroeg.

Geld is fijn, vind ik nog steeds, maar met de huidige plek die het in onze maatschappij heeft, kan het ook een toxische werking hebben. Een onnatuurlijke prikkel die ons weg kan houden van onze dromen en het pad dat wij te gaan hebben.

Zonder die crisis, met misschien nog meer bezit en nog meer verplichtingen, weet ik niet of ik uit mijzelf was losgekomen.

Ik zeg weleens, met een glimlach, dat veel mannen kleine piemeltjes hebben. Ik bedoel hiermee dat we onze houvast soms ontlenen aan uiterlijk bezit, status of zekerheden. Volgens mij begint innerlijke kracht, waarachtigheid en moed pas wanneer we onze eigen binnenwereld durven te betreden om onze werkelijke dromen en verlangens te ontmoeten.

Waar komt jouw kracht eigenlijk vandaan? Herken jij de angst voor het onbekende in jezelf? Of herken jij ook een groeiende moed in jou door een stemmetje dat al een tijdje aan de deur klopt?

Ik geloof dat één van de redenen waarom velen wachten tot het leven een stevig signaal geeft, is dat o.a. de verplichtingen hen in de greep houden.

Koers wijzigen is als een olietanker. Althans, voor mij was dat zo.

Het heeft uiteindelijk tien jaar geduurd voordat ik in 2022 op het Kasteel belandde.

Bij de start van mijn koerswijziging zei ik tegen mijzelf:

“Ik wil mijn verplichtingen zo afbouwen dat ik bij de kassa van de Albert Heijn, als voorbeeld, mijn vaste lasten kan betalen. Dan ben ik vrij en kan er ruimte ontstaan voor inspiratie.”

En zo is het gegaan.

Inclusief de vele wegen door diepe ravijnen, de onthechting van mijn oude leven en het ‘loslaten’ van veel mensen die mij dierbaar zijn.