Waar land je als je weer thuiskomt?

Reflectie #02 van Ray

Kasteel voor Bewustwording – Franse Ardennen

Eind mei vond op onze plek de Rites of Passage Leadership Training plaats. In de begeleiding en programma's die we op het Kasteel voor Bewustwording vormgeven, is het initiatie (Rites of Passage) gedachtengoed een belangrijke inspiratiebron voor ons.

Een Rite of Passage (initiatie) is een bewust begeleide overgang van de ene levensfase naar de volgende.

Wat bij mij tijdens deze training wederom aangeraakt werd is de 'return', de terugkeer naar huis na een transformatief proces. Waar land je als je weer thuiskomt? Bij wie kun je terecht met je verhalen en ervaringen die je misschien zelf nog nauwelijks kunt bevatten? Wie verstaat de taal van jouw nieuw gevormde binnenwereld?

En zo ervaren initianten of mensen die een tijdje op onze plek verbleven zijn het ook vaak. Ze komen terug in een wereld die hen moeilijk of (nog) niet kan verstaan. Niet omdat de mensen om hen heen niet willen luisteren maar omdat de meesten zelf een soortgelijke ervaring niet doorleefd hebben.

Zo ook een jongeman die hier loskwam van zijn blowverslaving. Hij kwam terug waar het leven van zijn vrienden natuurlijk gewoon doorgegaan was en nagenoeg iedereen nog blowde. Natuurlijk was dit moeilijk voor hem en ook voor zijn vrienden waarbij het hier niet gaat om onwil maar het verschil in ervaring is gewoon te groot.

Het is ergens een vorm van sociale ontwrichting, totdat het nieuwe langzaam een plek krijgt in het dagelijks leven.

In het verleden waren (levens)overgangen en initiaties ingebed in de gemeenschap. De jonge vrouwen en -mannen werden op een bepaald moment geïnitieerd om uiteindelijk hun plek als volwassene in de gemeenschap te kunnen innemen. De gemeenschap was erbij betrokken, de ouderen hadden op jonge leeftijd hun initiatie ook ondergaan dus er was draagvlak en herkenning.

De mensen die zich laten initiëren in/naar de volwassenheid en waar met vallen en opstaan gezond menselijk gedrag uit kan ontstaan voelen voor mij als de voorlopers van iets nieuws.

De noodzaak en beweging naar meer gemeenschapszin... Op onze plek zijn we hier aan het onderzoeken en spelen en er ontvouwt zich langzaam ook een soort community, gemeenschapszin. Ik schrijf bewust ontvouwt, omdat wij het ook niet kunnen bedenken hoe dit er precies uit zou moeten zien.

Het is een dieper gevoel en verlangen naar een samenleving waarin mensen van generaties elkaar weer werkelijk kunnen ontmoeten. 

Waar er inspirerende rolmodellen voor onze jongeren zijn in de vorm van mentoren en elders.

(Natuurlijke) plekken waar jongeren kunnen spelen, hun creativiteit kwijt kunnen en gehoord worden als ze fantaseren over hun dromen en idealen.

Een voorbeeld van de waarde van gemeenschap: Tijdens de Leadership Training was er een 66-jarige man, die zelf overigens geen kinderen heeft, aanwezig en hij werd als elder erkend. Dat laat prachtig zien hoe gemeenschap mensen kan helpen hun plek te herkennen én te belichamen. Hij werd als het ware op een natuurlijke manier uitgenodigd om zijn plek/rol in de gemeenschap op te nemen. Later hoorde ik dat hij vervolgens die rol ook buiten de training op zich had genomen door een jongeman van 23 uit te nodigen om een week met hem in een camper door Engeland te reizen.

Hoe mooi zou het zijn wanneer een jong mens mag opgroeien in een gemeenschap waar innerlijk werk heeft plaatsgevonden en nog mooier waar in ieder dorp en iedere stad initiatie weer een plek heeft gekregen? En dat vader- en moederschap verder gaat dan biologische kinderen en dat broeder- en zusterschap verder gaat dan de bloedbanden.

Ik blijf nieuwsgierig en onderzoekend...

Waar kon jouw verhaal mogelijk niet landen? Wat is jouw plek in de gemeenschap?

Raymond Fränzel-Houkema

Kasteel voor Bewustwording

Stonne, Franse Ardennen